Önce filmden bahsetmek istiyorum biraz. Film, Türk Sinemasının klasiklerinden ve Cengiz Aytmatov’un Kırmızı Eşarp adlı eserinden esinlenilerek senaryolaştırılmış harika bi aşk hikayesi.

Oyuncuların içtenliği , yeteneği çok şey katmıştır bence filme. Kadir İnanır’ın o son sahnedeki kamyonunun kapısının ardından bakışı benim bile içimi delip geçer hala. Hele diyor ya veda ederken iç sesiyle Asya’sına “bitmemiş türküm benim!”  diye cızzzzzzzzzzzzcozzzzzzzzzzcossssssssss olmaktadır burda her defasında kalbim. Filmin en sevdiğim olayı da bu muhteşem diyaloglu iç seslerdir işte.

Diğer oyunculardan söz edecek olursak, Ahmet Mekin çocukluğumun kavanozdaki adamıdır ve burda sanırım annelerimizin dualarında bahsettiği ve bizim için dilediği ” karşılaşacağımız iyi” insanlardandır.

Türkan Şoray deyince de iyi ki diyorum o tercih edilmiş. ( hoş sanırım yönetmen Atıf Yılmaz’a  o vermiş bu filmin fikrini ama ) Özetle iyi ki yapmış bu teklifi iyi ki olmuş bu film.

Bi de filmin ufak oyuncusu vardır: Samet. Ama aslında o bir kız çocuğudur ve Elif İnci tarafından canlandırılmıştır. Bu da enteresan bi durumdur tabi.

Ve tabi filme ait o eşsiz Cahit Berkay ezgisini de unutmamalıyız.(Yıllar sonra birileri söz yazıp okuyarak beni çok sinirlendirdi ama o büyüyü bozamadı yine de.)

Neyse, izlemeyeniniz yoktur dimi bu klasiği ?Yahu ben ben hala izlerim denk geldikçe,hala kendimi Asya’nın yerine koyar, hala ne yapacağımı bilemem. Aşk varken sevgiyi seçebilir miydim bilmiyorum ama yaşanmadan da bilinmez ki? Ama çocukluğum boyunca hep Kadir İnanır’ı yani aşkı tercih etmesini dilemiştim. Ama asla olmamıştı tabi.

***

Siz olsanız ne yapardınız peki?

Bi tarafta hayatınızın tek aşkı diğer tarafta size emek ve sevgi veren ve çocuğunuzun baba dediği adam???